Lieve mensen,

hier verschijnen geen nieuwe logjes meer.
Past u alstublieft uw RSS-dingske aan of uw linkenlijst of uw blogroll of nou ja.
Hier zijn wat linkjes waaruit u kunt kiezen, doe er u voordeel mee.
Tot ziens op www.octaview.nl!

Voor de RSS-ers: feed://www.octaview.nl/blog/rss.xml
Voor als u alleen het logje wil blijven lezen: http://www.octaview.nl/blog/index.php
Voor de hele site: www.octaview.nl

Het ding is, lieve mensen, dat ik momenteel niet zoveel tijd heb om hier een zorgvuldig geconstrueerd verhaal uit mijn duim te zuigen, hoe graag ik ook zou willen. Zo eentje met bloemrijke dialogen, een cliffhanger en een donderende grap op het eind, want die schrijf ik zelf het liefst.
De redenen zijn legio. En omdat ik vandaag geen zin heb om darlings te killen, gooi er ik er zomaar even wat hier neer.
Neem nu Dochter. Die als een koude kalkoen haar middagdut vaarwel zwaaide. Hulp ende paniek! Een dag zonder dochterloze break, hoe kom ik het door. Want u had het vast al wel in de smiezen; ik vind mijn kind heus lief, maar tjonge hee, een hele dag met je stuiterende grut puzzelen of kralen rijgen is wel verdamt lang. Schiet me neer en laat de hatemail maar komen, oh moedermaffia.
Dan hebben we natuurlijk het scenarioverhaal. Een week, een week lang heb ik dag en nacht zowat geschreven. En verzonnen. En gepiekerd. Het rare was: de beste ingevingen kwamen niet achter de computer maar onder de douche, tijdens het afwasblokje in de machine stoppen en zelfs één keer tijdens de seks. Ik bedoel maar. Maar het is af en, u mag gniffelen en ginnegappen wat u maar wil, ik ben er ongelofelijk blij mee. Met het resultaat, met het feit dat mijn opdrachtgever laaiend enthousiast is, met het feit dat de almighty Jetix de handel in de markt zet. Nu u weer.
Tussen alle bedrijven door ben ik dan ook nog mijn eigen A&T-domeintje aan het bouwen, of beter: Man aan het commanderen. Ik illustreer, bedenk, schrijf en mopper, Man HTMLt, vloekt en tiert, daar komt het zowat op neer. Later deze week hoort u daar meer over, want ondertussen stemt dit gebeuren me op momenten behoorlijk melancholiek aangezien het wat meer consequenties heeft dan u nu bevroedt.
In mijn hoofd zitten, on top of it all, nog enkele nieuwe Agnes&Trui-SpecialEditions, en die jeuken behoorlijk. En dan heb ik, u raadde het vast al, natuurlijk nog een briljante SpecialEdition klaarliggen voor de naderende feestdagen, maar die ziet u tegen vrijdag hier pas verschijnen. Verkneukelt u vast, het is een dijenkletser, hoor.
Enfin.
Mocht u me missen deze dagen, dan weet u het. Dan duplo ik met Dochter, luister ik naar liedjes van Elize en KUS of vecht ik met Man in HTML-taal.
Ach. Ik kan er wel tegen hoor. Zolang Zezunja De Grote mijn schrijfstijl jaloersmakend vindt, ben ik gelukkig. Best wel. Hatsekidee.

Is het echt of niet?
Dit kán toch niet.
Zeg nou even.
Dit kán toch niet!

En toen liepen wij keurend, in kaplaarzen die diep wegzakten in de zompige klei, over de kerstbomenlanderijen van mijn ouders.

(Vooruit, de kerstbomenlanderijen moet ik wellicht even toelichten. Het is een heel lang, ingewikkeld verhaal, over mijn ouders die grootgrondbezitters zijn maar lang niet snobistisch, over de dag dat zij besloten om een ferme pachtersknaap wat piepkleine dennetjes te laten poten (want geen tijd voor agrarische onzin), over dat ze de dennen een paar luttele jaartjes zouden laten uitgroeien om ze daarna eenvoudig te laten uitgraven door kerstminnende dorpelingen, over dat die paar jaartjes ras en druk verstreken, over dat de piepkleine dennetjes na inmiddels vijftien, ja vijftien jaar nu woudreuzen zijn, over dat mijn ouders nu met duizenden woudreuzen in hun maag zitten.)

Enfin.
‘Ik wil de grootste die er is,’ informeerde ik Man hebberig, die met een spade over zijn schouder naast me baggerde.
Man vond het prima. ‘Zolang hij maar kleiner is dan drie meter,’ besloot hij toegeeflijk.
En dat was ik met hem eens. Het geval moest wel in de woonkamer passen natuurlijk.
Maar ja.
Hoe groot is drie meter, hè. Dat is lastig inschatten als je zo in een veld reuzenbomen staat.
We kozen een net exemplaar uit. Man groef, ik reed de kruiwagen aan, wat een team.
En u dacht het al.
Er moest een meter vanaf wilde het gevaarte rechtop kunnen staan. Onder ons plafond van drie meter hoog. Man zaagde nors.
‘Het ziet er wel een beetje eh… ráár uit,’ vond ik kritisch, kijkend naar het tegen het plafond gedrukte stompje.
Ja. De sfeer zat er goed in.

‘We moeten meer ballen,’ bekeek ik mijn werk met een schuin hoofd. Al mijn ballen zaten in de boom, en amper de helft was gevuld. Ja, dat krijg je ervan, van hebberigheid.
Dochter jengelde, ze vond er al een tijdje niet zoveel meer aan, aan het hele kerstboomgebeuren. Man fronste zijn wenkbrauwen. Ik wilde naar de winkel. Man zuchtte en voerde Dochter een fruittella tegen het jengelen. ‘Doe nou niet,’ zei ik nog. Maar het was al te laat, de fruittella zat al in het kind. En hij kickte grondig in. In de kerstballenwinkel.
Juist. Het werd nu echt gezellig.

Man draafde achter zijn hypoglemisch stuiterende nageslacht aan en vloekte.
‘Had je haar geen fruittella moeten geven,’ gooide ik olie op het vuur. En ik ging rustig verder met het uitzoeken van een stel fijne glimmers.
‘Kom hier! Niet aankomen! NEE, NIET DOEN!’ hoorde ik Man brullen, temidden van teer kerstgoed.
Kijk eens aan. We genoten met volle teugen van elkaar en de gezelligheid.

‘De lampjes doen het niet meer,’ constateerde ik verbaasd, toen ik, eenmaal thuis, de stekker in het stopcontact deed.
De lampjes deden het niet meer.

Het was een vredig tafereel.
Heerlijk. De kerst is begonnen.

Ik had een ontzettend gezellig logje geschreven over waarom ik de afgelopen week zo stil was, maar dat heb ik verwijderd.

Dus.

*Laat dramatische stilte vallen*

Nou. Vooruit dan.
Ik heb dus een briljant scenario geschreven voor dit ding:

En u hoeft nu niet te gaan mopperen dat carnaval stom is. Dat weet ik heus wel.
Dit evenement is gewoon ultracool, basta.

‘Snotmiljaar! Snotmiljaar!’ bulder ik.
Ik waai met mijn flapperende regenpak door De Veldmuizen, hak een paar Zonnebloemen aan gort en maai door de net op tijd opzij springende Luie Honden. Zet mij in een groepje werkweigerende boskabouters en ik wórd me toch ineens een potje irritant daadkrachtig, manmanman.
‘Geef mij maar een paar telefoons, ik regel dat wel,’ mopper ik tegen het meisje met de microfoon.
Ze overhandigt me opgelucht twee mobiele telefoons en een GPRS-apparaatje.

‘En dan neem jij dit apparaat,’ sommeer ik een nerdige jongen met een bril, en ik duw het GPRS-apparaat in zijn handen. ‘Man en ik nemen de telefoons wel.’
Het is de bedoeling dat we via de telefoons per sms coördinaten ontvangen die we moeten invoeren in het GPRS-apparaat. Zo worden we naar een vos geleid. Het spel gaat 90 minuten duren, zo verklapt het eerste smsje jolig. 90 druipende, modderige, duistere, steenkoude minuten.
‘Mooi dat ik die fleecetrui ga ontvreemden, als goedmaker voor de longontsteking die ik hier sta op te lopen,’ vloek ik tegen het regenpak naast me.
Het regenpak zwijgt druipend terug.

De smsjes stromen binnen. Over jagers en stropers en andere spelspam, maar coördinaten ho maar. Enkele boskabouters piepen dat ze het koud hebben. In afwachting van de coördinaten besluiten we maar vast te gaan lopen, we zullen zo wel aanwijzingen krijgen. We lopen. En lopen. En lopen. Mijn nieuwe spijkerbroek wordt nat, mijn mascara loopt uit, er sijpelt modder door mijn schoen. We raken verder en verder van het etablissement en het echte spel is nog niet eens begonnen. Dit personeelsfeest zuigt.
‘Ho!’ roep ik naar het mistroostig voortmodderende troepje.
‘Hebben we coördinaten?’ vragen mijn boskabouters hoopvol bij het armzalige straaltje van een minuscule zaklantaarn.
‘Nee, nog steeds niet,’ brom ik.
Ik weeg mijn kansen. En waag de gok.
‘We gaan ermee stoppen,’ zeg ik streng.
Aiai. Men kijkt me ontredderd aan. Stoppen? Zomaar? Mag dat wel? Het is een gedwee volkje, die boskabouters, ik zeg het u.
‘We gaan terug, dit is niet leuk meer,’ leg ik met een vastbesloten blik uit.
Er klinkt instemmend gemompel.
Ik heb gewonnen.

Op een drafje sukkelen we terug naar de warme kroeg.
Als we er bijna zijn, trilt mijn telefoon. Ik kijk stiekem onder mijn regencape. Coördinaten.
Ik kijk spiedend om me heen of niemand mijn actie ziet en druk ze weg. Dan duw ik de zware deur open.
‘Biertje, anyone?’

De fleecetrui is overigens heerlijk. Ik draag hem al drie dagen onafgebroken.
Dempt mijn schrompende hoestje uitstekend.

‘Als we maar niet ingedeeld worden in groepjes,’ sis ik tegen Man.
‘Al mijn collega’s zijn universitair geschoold, je denkt toch niet dat die aan groepjes doen,’ speelt Man de Troef Van De Intelligentie.
Ik twijfel. Op de uitnodiging voor het personeelsfeest stond iets over een wandeltocht. Ik voel echt groepjes aankomen en mijn instinct bedriegt me zelden.
‘Nou vooruit, maar als we moeten wandelen in het donker gaan we naar huis,’ beslis ik.
‘Natuurlijk lieverd,’ stemt Man in.

‘En jullie horen bij de boskabouters.’
Een vrolijke dame drukt een kaartje in onze handen.
‘Ach, de boskabouters, natuurlijk. Kom, we gaan maar weer eens,’ bijt ik met een knarsende smile tegen Man. Ik vouw mijn paraplu weer open en duw tegen de zware deur van het etablissement om rechtsomkeer te maken naar onze auto.
Maar Man ziet net een paar collega’s en heel veel bier en hij schiet er zwaaiend op af.
‘Hier, deze truien zijn voor jullie, en dit regenpak ook,’ zegt de vrolijke dame. Ze perst me een stel fleecetruien in mijn armen. ‘Zometeen krijgen jullie informatie over de GPRS-tocht die rond een uurtje of half acht begint.’
Ik kijk naar buiten. Het is pikkedonker. En het giet.

‘Haaai! Bij welk groepje zitten jullie?’ laaien de collega’s enthousiast. Ze proosten luidkeels met pullen bier.
Ik trek mijn mondhoeken gespannen naar mijn oren en doe liefkozend alsof ik Man een kus wil geven. Hij buigt zijn hoofd naar me toe, de sufferd. ‘We gaan. NU,’ fluistersneer ik giftig in zijn oor.
Man wrijft met een pijnlijk gezicht aan zijn oorschelp. ‘Ach, liefje, we drinken gewoon even wat, straks gaan we.’

Het is straks en daar sta ik. In de stromende regen, pikkedonker, met mijn nieuwe fleecetrui en verschrikkelijk onflatteus regenpak aan, zonder gevoel in mijn voeten, mijn mooie bruinleren laarzen tot de enkels vol modder.
‘Van ieder groepje moeten zich twee mensen aanmelden voor de telefoondienst,’ roept een opgewonden meisje door een microfoon.

De altijd ijverige boskabouters staren stuk voor stuk naar de grond. Waar striemende regendruppels kringen maken in de modderplassen.

Ho! Stop!
U mag vanaf NU niet meer stemmen.

De ViezeWoordenWedstrijd is ten einde en de smerigste woorden van de bloggalaxy zijn bekend. Statistiek my ass, hier is de uitslag.
Op nummer 1 in de categorie Vieze Woorden Met Vieze Betekenissen: het onnavolgbare PIEMELZWEER. Een terechte winnaar.
Op nummer 1 in de categorie Vieze Woorden Met Neutrale Betekenissen: het onsmakelijke TENENKAAS.
Runners up die ik niet onvermeld wil laten, in categorie A: bloedlul en -natuurlijk- smegma, in categorie B: broekhoest en afpalen.

De winnaars van de Agnes&Trui zijn dan ook:
In categorie A: Cyriel, al vind ik dat hij zijn prijs eerlijk moet delen met zijn nicht Rosalie.
In categorie B (en heus, het was geen valsspel of heulend Zuidelijk bekokstoof): darling Susanne.

Verder, verder lieve mensen, werk ik me tegen de klippen op maar komen er weldra weer leuke stukjes, beloofd. Over een personeelsfeest in het pikkeduister alwaar ik een fleecetrui jatte, over 26 januari en waar u dan beslist heen moet, over dat ik bril-fokking-jant ben als het op excellent grappige scripts aankomt. Oja, en vergeet u vooral niet in de linkerkolom te kijken voor enige A&T-updates.

Wordt het de tenenkaas of de broekhoest?
Stemmen op uw vieste woord kan nog tot woensdag hier.