Hatsekidee, vandaag kill ik eens geen darlings
Het ding is, lieve mensen, dat ik momenteel niet zoveel tijd heb om hier een zorgvuldig geconstrueerd verhaal uit mijn duim te zuigen, hoe graag ik ook zou willen. Zo eentje met bloemrijke dialogen, een cliffhanger en een donderende grap op het eind, want die schrijf ik zelf het liefst.
De redenen zijn legio. En omdat ik vandaag geen zin heb om darlings te killen, gooi er ik er zomaar even wat hier neer.
Neem nu Dochter. Die als een koude kalkoen haar middagdut vaarwel zwaaide. Hulp ende paniek! Een dag zonder dochterloze break, hoe kom ik het door. Want u had het vast al wel in de smiezen; ik vind mijn kind heus lief, maar tjonge hee, een hele dag met je stuiterende grut puzzelen of kralen rijgen is wel verdamt lang. Schiet me neer en laat de hatemail maar komen, oh moedermaffia.
Dan hebben we natuurlijk het scenarioverhaal. Een week, een week lang heb ik dag en nacht zowat geschreven. En verzonnen. En gepiekerd. Het rare was: de beste ingevingen kwamen niet achter de computer maar onder de douche, tijdens het afwasblokje in de machine stoppen en zelfs één keer tijdens de seks. Ik bedoel maar. Maar het is af en, u mag gniffelen en ginnegappen wat u maar wil, ik ben er ongelofelijk blij mee. Met het resultaat, met het feit dat mijn opdrachtgever laaiend enthousiast is, met het feit dat de almighty Jetix de handel in de markt zet. Nu u weer.
Tussen alle bedrijven door ben ik dan ook nog mijn eigen A&T-domeintje aan het bouwen, of beter: Man aan het commanderen. Ik illustreer, bedenk, schrijf en mopper, Man HTMLt, vloekt en tiert, daar komt het zowat op neer. Later deze week hoort u daar meer over, want ondertussen stemt dit gebeuren me op momenten behoorlijk melancholiek aangezien het wat meer consequenties heeft dan u nu bevroedt.
In mijn hoofd zitten, on top of it all, nog enkele nieuwe Agnes&Trui-SpecialEditions, en die jeuken behoorlijk. En dan heb ik, u raadde het vast al, natuurlijk nog een briljante SpecialEdition klaarliggen voor de naderende feestdagen, maar die ziet u tegen vrijdag hier pas verschijnen. Verkneukelt u vast, het is een dijenkletser, hoor.
Enfin.
Mocht u me missen deze dagen, dan weet u het. Dan duplo ik met Dochter, luister ik naar liedjes van Elize en KUS of vecht ik met Man in HTML-taal.
Ach. Ik kan er wel tegen hoor. Zolang Zezunja De Grote mijn schrijfstijl jaloersmakend vindt, ben ik gelukkig. Best wel. Hatsekidee.
18 December 2007 at 19:32
De decemberstress tot grote hoogte verheven.
Duplo bouwen kan een louterend effect hebben dan.
Sterkte. Niet meer slapen betekend dat niet ook dat ze binnenkort naar school danwel speelzaal kan?
18 December 2007 at 19:50
Ach, wat herkenbaar. Ik moest ook even m’n draai vinden toen ik volledige dagen met mijn zoon op moest trekken. Ik voelde me net Esther, The Live Entertainment Show. Uiteindelijk zag ik in dat het kind het gelukkigst was als ik ‘m liet meehelpen met schoonmaken en koken en ‘m gewoon meenam in de dagelijkse routine. (En nu vertikt ie het om te helpen natuurlijk- seen it, done that, got the T-shirt)
18 December 2007 at 19:57
Melancholiek? Je gaat hier toch niet weg he?
18 December 2007 at 20:00
@ Marrigje: ze gaat inderdaad al naar de speelzaal, ze is bijna 3.
@ Esther: ja, die truc heb ik ook uitgevonden. Maar het is allemaal zo traaaag. Zucht. Ach, over een jaar gaat ze naar de kleuterschool en krijg ik vast heimwee naar deze tijd, zo ben ik dan ook wel weer.
@ Nina: nou eh…
18 December 2007 at 20:43
Ik hoop stiekem dat jongste net zo lang haar middagdut doet totdat ze naar de lagere school gaat. Dus ik begrijp je volkomen.
18 December 2007 at 20:49
Arme jij, ik weet nog goed hoe dat was. Jip die ineens vertikte te slapen. En het ook niet meer nodig leek te hebben. Mijn hemel, mogen wij moeders dan echt geen moment van de dag meer voor onszelf?? Maar het went. Nisse roept elke middag hard dat ie NIET wil slapen, maar als ie eenmaal in bed ligt, slaapt ie zo 3 uur. En vindmiddag lagen we ineens -zeer uniek- gevieren te slapen. Mocht ook wel na afgelopen nacht.
Enne, als je hier vertrekt, dan kom je toch ergens anders terug? Een nieuw jaar, een nieuw log? Zoiets?
18 December 2007 at 21:48
Ah, faalangst. Eén compliment en hup er komt gelijk geen zorgvuldig gereconstrueerd verhaal meer uit. Nou, dat doen we dus nooit meer.
Deze was dan wel weer mooi.
“Die als een koude kalkoen haar middagdut vaarwel zwaaide.”
Hoewel het mij dus de rest van de avond gaat bezighouden hoe een koude kalkoen zijn middagdut vaarwel zwaait. Maar toevalstreffers, daar doen we het niet voor hoor.
19 December 2007 at 09:23
Niet meer middagduttende kinderen, altijd lastig. Zeker in 2-voud, dat heb ik ook mogen meemaken. Het is maar tijdelijk, over een jaartje zit ze al op school joh!
19 December 2007 at 10:23
Potverdeurie, ik heb Kill your darlings op moeten zoeken…
Heb ik nu met terugwerkende kracht mijn opleiding niet gehaald?
19 December 2007 at 11:06
Jaloersmakend, dat is inderdaad het woord
19 December 2007 at 12:53
Je mag wat mij betreft ook ergens anders terugkomen hoor!
19 December 2007 at 12:54
Duplo en KUS, tja, later zul je het inderdaad misschien wel ooit een klein beetje gaan missen…
19 December 2007 at 12:54
Ik zet al mijn geld op A&T als knaller van 2008! Maar dat wist je al. Succes! Oh ja, jij met je creepy clowns bij Jetix… Alsof clowns van zichzelf niet creepy genoeg zijn om van wakker te liggen!
19 December 2007 at 20:17
Als dit een spontaan in een paar losse minuten op het web geslingerd logje is, ben ik bang dat het de gemiddelde weblogger – die uren zou moeten zweten om in de buurt van een dergelijk resultaat uit te komen – moedeloos zal doen wegsjokken, met het vaste voornemen om er voor altijd mee te stoppen.
is dat laatste niet erg.
Maar volgens sommigen
19 December 2007 at 23:13
*sjokt achter Irene aan*
27 December 2007 at 11:52
* heel dom kijkt*
Wat heb je dan precies gedaan voor die leuke site van jetix?
En tering, jetix, das wel heel koel!
Ik zou gestoord worden van heel de dag kinderen om me heen. Maar dat mag je nooit zeggen geloof ik. Blij dat jij het wel doet.